رمضان رحیمی دشتلویی، عضو هیأت رئیسه کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی، در گفت‌وگو با خبرنگار خانه ملت، با اشاره به شرایط خاص جنگی کشور و فشارهای روانی وارد بر دانش‌آموزان، گفت: در وضعیت فعلی که بخش قابل توجهی از دانش‌آموزان با اضطراب، ناامنی ذهنی و اختلال در روند آموزش مواجه هستند، اصرار بر اجرای بدون تغییر زمان کنکور و مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی، تصمیمی غیرکارشناسی و دور از واقعیت‌های میدانی است.

نماینده مردم فلاورجان در مجلس شورای اسلامی، با انتقاد از عملکرد شورای عالی انقلاب فرهنگی، افزود: انتظار می‌رفت در چنین شرایطی، این شورا با درک صحیح از وضعیت جامعه، به‌ ویژه دانش‌آموزان، نسبت به اصلاح زمان‌بندی کنکور و بازنگری در مصوبات اقدام کند، اما متاسفانه شاهد نوعی انفعال و فاصله از دغدغه‌های واقعی مردم هستیم.

رحیمی دشتلویی با تأکید بر نقش رئیس‌جمهور به‌عنوان رئیس شورای عالی انقلاب فرهنگی، تصریح کرد: از رئیس‌جمهور انتظار می‌رود شخصاً به این موضوع ورود کند و اجازه ندهد تصمیماتی که مستقیماً بر آینده میلیون‌ها دانش‌آموز اثرگذار است، بدون در نظر گرفتن شرایط جنگی و فشارهای روحی و روانی ادامه یابد.

وی ادامه داد: امروز روح و روان دانش‌آموزان در معرض آسیب جدی قرار دارد و ادامه این روند می‌تواند تبعات جبران‌ناپذیری برای نظام آموزشی کشور به همراه داشته باشد؛ بنابراین بازنگری در زمان کنکور و نحوه اجرای مصوبات، یک ضرورت فوری است، نه یک انتخاب.

عضو هیأت رئیسه کمیسیون آموزش مجلس با بیان اینکه این موضوع صرفاً دغدغه یک یا دو نماینده نیست، خاطرنشان کرد: این مطالبه، خواست اکثریت نمایندگان مجلس شورای اسلامی است که به‌ طور جدی پیگیر اصلاح شرایط هستند و انتظار دارند شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز با مسئولیت‌پذیری بیشتری وارد عمل شود.

وی همچنین با اشاره به تصمیمات اخیر کمیسیون آموزش، گفت: طبق آخرین جلسه کمیسیون آموزش، مقرر شد زمان تعویق کنکور بر اساس اعلام شرایط امنیتی کشور از سوی شورای عالی امنیت ملی تعیین شود؛ با این حال، نمی‌توان اضطراب و فشار روانی ناشی از شرایط جنگی را بر دانش‌آموزان بی‌مورد تلقی کرد و همه موضوعات را در حالت ابهام باقی گذاشت.

رحیمی دشتلویی در پایان تأکید کرد: در شرایط جنگی، حداقل انتظار از دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی این است که در کنار دانش‌آموزان باشد، صدای آنان را بشنود و در تصمیم‌گیری‌ها، ملاحظات انسانی و روانی را در اولویت قرار دهد، نه اینکه با بی‌تفاوتی، بر نگرانی‌ها بیفزاید./

پایان پیام