به گزارش خانه ملت؛ ایرانِ عزیز، در فراقِ آن سایه‌ی بلند و پناهِ اطمینان‌بخش، ردای سیاه بر تن کرده است. رهبری که در تلاطمِ طوفان‌ها، لنگرگاهِ آرامش بود و با سرانگشتِ تدبیر و حکمت، کشتیِ این امت را از موج‌های سهمگین عبور می‌داد، اکنون به ملکوتِ اعلی پیوسته است. آری، سوگِ بزرگی است؛ یتیمیِ امت است و غمی که بر شانه‌های وطن سنگینی می‌کند. اما ای هم‌سنگران و ای یارانِ باوفای ایران، اگرچه آن «سایه‌ زمینی» رخت بربسته، اما «نورِ الهی» و نصرتِ پروردگار، هرگز از این سرزمین روی‌گردان نخواهد شد.

قائدِ ما، در تمامِ این سال‌ها، راهِ «ایستادن بر پای خویش» و «توکل بر قدرتِ لایزال حق» را به ما آموخت. او رفت، اما میراثِ او که همان «ایمانِ پولادین» و «وحدتِ کلمه» است، در جانِ تک‌تکِ فرزندانِ این خاک جاری است.

وطنِ عزیزِ ما، از این «گذرگاهِ سخت» عبور خواهد کرد. تاریخِ ما گواهی می‌دهد که خونِ بزرگان، همواره بذری بوده است که درختِ اقتدارِ ایران را تنومندتر کرده است. ما در عینِ سوگواری، اجازه نخواهیم داد که لرزه‌ای بر بنیانِ مرصوصِ این نظام بیفتد. با اتکا به همان خدایی که «خون‌خواه» ِ مظلومان است و با تکیه بر ساختارِ مستحکمِ قانون و بصیرتِ ملت، این روزهای دشوار را به پیوندی ناگسستنی برای فردای درخشان تبدیل خواهیم کرد.

خداوندا! اگرچه سایه‌ای از سرِ ما رفت، اما سایه‌ لطف و رحمتت را بر این ملتِ صبور و شکور مستدام بدار. ما ایستاده‌ایم؛ داغدار اما مستحکم. با قلبی که لرزیده اما ایمانش فرو نریخته است. رو به آسمانِ این وطن فریاد می‌زنیم که ای قائدِ به معراج رفته، عهدِ ما با تو گسستنی نیست. این تمامِ دارایی ماست که پیشکشِ راهت می‌کنیم: تمامِ جانمان نذرِ اولادِ حیدر .../

پایان پیام